Er zijn veel situaties waarin je als mens zonder gezichtsverlies te lijden moet zien te overleven en dus moet proberen geen ongemakkelijke toestanden te laten ontstaan. Om die dodelijke ongemakkelijkheid te voorkomen zijn er gelukkig wat ongeschreven maar alom bekende etiquette die op cruciale momenten van grote waarde blijken. Denk bijvoorbeeld aan de sociaal wenselijkste plek in de lift, het al wandelend ontwijken van de tegemoetkomende mens, het korte en schuchtere in de ogen kijken van een tegenligger of het kiezen van een maatschappelijk veilige plaats in bus of trein. Helaas is dit handboekje voor sociale wrijving niet helemaal compleet en ligt een faux pas altijd op de loer. Zo ervoer ik gisterenmiddag.

Ik zou in het zwembad een paar baantjes gaan trekken. Dat kan ik verder ook niet helpen, zelfs ik heb mijn zwaktes, maar naar het schijnt ben ik niet de enige. En gisteren was ik dat ook zeker niet. Dat maakte de noodzaak voor etiquette in het zwembad echter wel onomwonden duidelijk. Bij binnenkomst was er nog niet zoveel aan de hand: men kiest een hokje en sluit zich veilig af om ontspannen en al fluitend het geslachtsdeel in het zwemgoed te zwiepen. Prima. Kluisje zoeken, goederen en geld inwerpen, kluisje sluiten, wandelen naar de douches; tot dusver zijn er geen problemen. Maar als je bij de douches aankomt, begint de stortvloed aan sociale dilemma’s waarmee je je geconfronteerd ziet in het zwembad. Een greep uit de vragen:

• Welke douche kies je? De ijzeren wetten van de lift komen hier wellicht van pas. Kies een douche in de hoek, liefst zo ver mogelijk bij een ander vandaan. Ga onder geen beding direct naast een ander staan douchen!
• Waar kijk je naar als de douche loopt? Blijf je stoïcijns naar de muur kijken of draai je je om? Als je je omdraait, moet je voorzichtig zijn: overal waar je kijkt zijn naakte lichaamsdelen. Daarnaar kijken is een sociale doodzonde en bovendien uiterst pijnlijk. Dus wordt het het plafond, de vloer, of wellicht iets aan het eigen lichaam. Zolang er maar niets voor tevoorschijn gehaald hoeft te worden.
• Sta je stil onder de straal water of beweeg je wat? Je wilt het water natuurlijk overal krijgen, maar je handen langs je hele lichaam laten gaan wordt niet altijd op prijs gesteld.
• Waar ga je te water? Duiken we als volwassen, harige solozwemmer tussen de aan zwembandjes dobberende kindertjes in het voetenbad, of kiezen we voor een trappetje of duikplank in het diepere bad? Inderdaad, dan die tweede maar. Als je er niet zeker van bent of je zonder plat op de buik te klappen het water in kunt komen, zou ik kiezen voor het trappetje. Dat ziet er altijd een beetje lullig uit, zeker als je zwembroek lucht vasthoudt, maar het is allicht de sociaal veiligste route.
• Welke plek in het zwembad kies je? Cruciaal, want met deze keuze kun je potentiële en sociaal zeer ongemakkelijke botsingen voorkomen. Pas in elk geval op voor het jongetje dat constant en onophoudelijk bommetjes maakt. Ook het meisje dat in de grote, rubberen band drijft moet vermeden worden: zij heeft geen enkele controle over het ding en drijft willekeurig door het bad en tegen jouw hoofd. Veiliger is de oudere vrouw van diep in de zestig die onverstoorbaar haar baantjes trekt. Zij houdt koers, maar gaat vrij traag. Ga uiteindelijk voor een plaats met voldoende afstand van deze zwembadgebruikers.
• Begin je aan de borstcrawl als je die eigenlijk niet zo goed kan? Je hoofd in paniek en naar adem snakkend uit het water optillen levert veelal gefronste wenkbrauwen op. Zeker de professionele zwemmers met zwemmuts zullen het tafereel hoofdschuddend bekijken.
• Hoe reageer je als je per ongeluk tegen iemand aanzwemt of iemand met een lichaamsdeel raakt? En vice versa? Het risico op zo’n aanvaring is het grootst in de buurt van de zwembadstereotiepe vader die met zijn kinderen aan het stoeien is. Een opmerking of verontschuldiging wijst op de ongemakkelijkheid van de situatie, maar is wel het netst. Niets zeggen kan ook: in een zwembad gelden nu eenmaal andere gedragsregels.
• Kijk je tegemoetkomend zwemmers aan? En moet je groeten? Dit is op straat al lastig genoeg, laat staan in een lawaaiig zwembad.
• Ga je bij de einddouche uitgebreid staan zepen of neem je genoegen met een korte spoeling? Beide zijn prima, maar eenieder weet dat je niet écht schoon wordt door zepen met zwemkleding aan. In extase zepen is in elk geval af te raden.

Je kunt natuurlijk ook baantjes gaan trekken op de daarvoor bestemde tijden. Dan heb je met bovenstaande vrijwel nooit te maken.

Al zolang Met Man en Muys bestaat, is het crisis. Of er tussen die twee een oorzakelijk verband te vinden is, blijft voorlopig speculeren. Opvallend is het in elk geval wel. Toch hebben wij van Met Man en Muys altijd onze verantwoordelijkheid genomen en steeds weer gepoogd ons land in de ongenadigste stormen en op de hoogste der zilte baren naar kalmere wateren te loodsen. Hoewel onze economische adviezen niet altijd zichtbaar in de Tweede Kamer behandeld worden, koesteren wij de stille hoop dat de geest van onze gedachten voortleeft. Vandaag spreken we, binnen datzelfde macro-economische kader, met Willem van Reeuwijk, freelance economisch adviseur.

“De huizenmarkt zit in het slop,” begint Van Reeuwijk. “Nog nooit wisselden zo weinig huizen van eigenaar. En dat terwijl er juist een recordaantal mensen wil verhuizen. Die vreemde tegenstelling heb ik geprobeerd op te lossen,” zegt Van Reeuwijk met zichtbaar genoegen. Hij staat op, loopt richting één van de drie whiteboards die er in deze ruimte staan en tekent een drie huizen en drie bijbehorende harkmannetjes. “Deze drie poppetjes willen verhuizen. Alleen, geen van deze drie kan weg omdat hij of zij (één harkmannetje blijkt een vrouwtje) het geld uit de verkoop van zijn of haar huis nodig heeft om het nieuwe huis te kopen. Pas als één iemand de gok waagt en gaat kopen, komt de rest in beweging. Maar tot zover niets nieuws.” Ik schud bluffend van ‘nee’ en kuch ook iets instemmends. Van Reeuwijk gaat weer zitten. “Mijn idee probeert zo’n eerste initiatiefnemer te omzeilen. En wel door iedereen tegelijkertijd in beweging te brengen. Wil je nog koffie?”

Als Van Reeuwijk hemzelf en mij een flauwe bak koffie met overjarige koffiecreamer (“2009 was een goed creamer-jaar, haha”) heeft voorgezet, vervolgt hij zijn verhaal: “In de kern komt het hierop neer: we gaan collectief anti-kraak wonen.” Ik ontwaar een triomfantelijke twinkeling in zijn ogen. “Dat betekent dat letterlijk iedereen op hetzelfde moment zijn of haar huis verliest, en kan kiezen: wandel ik naar een ander huis, of anti-kraak ik mijn voormalige woning. Zo is de keuze vrij en brengen we toch het grote aanbod in harmonie met de grote vraag. En bovendien werkt dit geheel kosteloos. Daar wordt iedere Nederlander blij van.” Op de vraag wat er gebeurt met het huis als toekomstinvestering blijft het even stil. Dan zegt Van Reeuwijk: “Daarover zal mijn volgende advies gaan. Komt u over een paar maanden nog eens terug.”