Skip to content

De jeugd

Regelmatig wordt er verzuchtend over de hedendaagse jeugd gesproken. De jeugd zou ontspoort zijn, niet meer weten wat normen en waarden zijn en zich, kortom, asociaal en dom gedragen. Hoewel ik aan geen van deze aanklachten direct iets af wil doen, zou ik wel graag wat licht willen werpen op de eventuele oorzaak ervan. En daarbij draait het eigenlijk maar om één ding: de veranderende wereld. De wereld van nu is immers anders dan de wereld van gisteren. Inderdaad, die open deur ben ik van plan in te trappen als een groep ongeduldige voetbalfans voor een versgevulde bierkelder.

Hoe flauw het ook moge klinken, de belangrijkste lessen die een kind te leren krijgt, komen vaak impliciet bij het kind binnen. Via allerlei wegen wordt het kind ingewijd in de heersende cultuur. En die cultuur wordt nu eenmaal door de tijd bepaald. Of andersom. Daarom zouden we de oorzaak van de ‘losgeslagen’ jeugd best eens in de cultuur mogen zoeken. De cultuuruitingen van nu kunnen iets zeggen over de jeugd van nu, net zoals de cultuuruitingen uit het verleden iets zeggen over de jeugd van toen. Maar is de hedendaagse cultuur dan echt ontspoort, zoals dat van de jeugd ook gezegd wordt?

Een simpele vergelijking zou dat wat kunnen verhelderen. Laten we opgroeien in bijvoorbeeld de jaren ’90 eens afzetten tegen opgroeien in, zeg, de jaren ’60 en ’70. Zo werd de jeugd op het gebied van de muziek in de zestiger jaren getrakteerd op The Beatles, Bob Dylan, The Doors, Pink Floyd én Boudewijn de Groot. In de jaren ’90 moest de jeugd het doen met The Spice Girls, 2 Unlimited, Boyzone, Aqua en, God verhoede, Guus Meeuwis. Als je zo’n verzameling namen ziet, is het niet verwonderlijk dat het met de jeugd van nu de verkeerde kant op dreigt te gaan. Hetzelfde geldt voor de (educatieve) televisie: waar men vroeger nog kon bogen op pareltjes als Bassie en Adriaan, Swiebertje en De Fabeltjeskrant, krijgt de jeugd tegenwoordig de lauwe avonturen van de Teletubbies, Ernst en Bobbie en Kabouter Plop geserveerd. En dan is men verbaasd over het niveau van de jeugd.

Ik ben een tegenstander van het klassieke ‘vroeger was alles beter’-dogma, maar toch lijkt het erop dat men een aantal zaken vroeger wat beter begrepen had. Waar men in het verleden met succes universiteiten bezette en protestmarsen liep, moeten de kinderen van de jaren ’90 en ’00 het doen met de groepjes verdwaalde huttenbouwers die zich Occupy noemen. Zonnebrillen in de zestiger jaren waren groot en effectief, terwijl ze in de jaren ’90 juist steeds kleiner en sneller kwijt te raken werden. De kwalitatief fraaie vinyl langspeelplaat staat tegenover de bedroevend slechte audio-cassette. Arnon Grunberg en Joost Zwagerman zijn geen partij voor Reve, Hermans en Mulisch.

Hoewel de hedendaagse jeugd dan misschien met een achterstand is begonnen, geloof ik dat het allemaal uiteindelijk wel weer goed komt. En dat is allemaal de verdienste van één programma: Villa Achterwerk, en dan met name Roos en haar mannen. Zij hebben de jeugd van de jaren ’90 een gevoel voor humor, ironie en relativering bijgebracht. Dus dank jullie Roos, Gert-Jan en Willem. Dankzij jullie is er hoop voor onze generatie.

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*