Skip to content

Winterwinst

Hoewel de echte kou nog niet heeft toegeslagen in onze redactionele loods, is het er inmiddels wel zo fris geworden dat Thomas de Looier zijn gevierde nieuwe schoenen met verwarmingselement heeft aangetrokken en Claudio Beerschot zich om het halfuur van top tot teen met vaseline insmeert. Ik ben blij dat ik de houtkachel heb weten te bemachtigen om mij te verwarmen. Omdat de volledige vliering inmiddels in de kachel is verdwenen, voeren we deze nu noodgedwongen de onverkochte exemplaren van het boek van Martin Bosma. U begrijpt: voorlopig heb ik het nog wel even warm. Ondanks het nog altijd niet onbehaaglijk geworden herfstweer, wordt er in de media druk gesproken over een aanstaande horrorwinter, of een schrikwekkend synoniem hiervan. Volgens weerexperts houdt dit in dat er veel kou, sneeuw en overlast wordt verwacht. Klinkt inderdaad een beetje als een horror, maar nog veel meer als een winter. Toch is het voornaamste argument voor de term horror dat het winterweer ontregelend kan zijn, daarbij herinnerend aan de afgelopen twee winters. Daar dit bij velen een ernstige gemoedstoestand oproept, vraag ik mij voorzichtig af: ben ik de enige die de ontregeling heerlijk vond?

Het zal een weinig populaire stelling zijn, maar ik heb met volle teugen genoten van de afgelopen winters. En nu zult u wellicht denken: “ja, makkelijk praten als je er geen last van hebt gehad, klojo”, maar geloof mij: ook mijn winter werd getekend door haperend openbaar vervoer, krabben, lang wachten, gladheid en kou. Maar in plaats van er constant op af te geven, koos ik ervoor het te omarmen. Steeds wanneer iets niet liep zoals het hoorde te lopen, begon voor mij het avontuur. Of het nu het intensief overstappen tijdens een treinreis was, de uiterste voorzichtigheid met de auto, het tekort aan strooizout of het zoeken naar alternatieve manieren om thuis te komen: het was een uitdaging. De routine werd onmogelijk en daarmee werd je je juist bewust van die routine. Maar de ontregeling bracht meer moois. Zo is het heerlijk wandelen door een vers pak sneeuw, niet alleen omdat alles dan zo schitterend wit is, maar ook omdat geluiden gedempt worden en het daarmee ‘s avonds weer écht rustig of stil is op straat. Bovendien gaan met sneeuw minder mensen de deur uit, wat weer goed is voor mijn mensenfobie. Een positieve verandering was ook te merken in het verkeer. Hoewel er natuurlijk altijd een paar potentiële slachtoffers van de evolutie tussen zitten, reed het gros van de weggebruikers veel rustiger en beheerster. Mensen namen, nee, moesten weer ruim de tijd nemen om ergens te komen. We werden gedwongen te onthaasten. Ons land was voor even een oase van kalmte. Haast was recht evenredig met gevaar. Dat onthaasten was misschien wel de grootste winst van het winterse weer. En natuurlijk de gratis kopjes koffie op het station.

Wat de komende winter ook voor ons in petto heeft, ik zal het vieren. Laat maar komen die sneeuw, laat maar komen die kou. Zolang Martin Bosma slechte boeken blijft schrijven en Thomas van mijn kacheltje afblijft, kan die winter mij niet lang genoeg duren.

One Comment

  1. Michelle wrote:

    De schrijver is een enorme optimist! Ik vond afgelopen winter ook leuk, maar dat was meer omdat ik toen alleen in mijn eigen woonplaats werkte en geen last had van die irritante trein die uitvielen zodra er een paar sneeuwvlokken vallen. Winter is alleen leuk als je zo min mogelijk de deur uit hoeft. Verwarming aan, kaarsjes aan en lekker met een dekentje op de bank dvd’s kijken. Heerlijk!

    zondag, november 27, 2011 at 10:55 pm | Permalink

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*